Selfie #10: Amateur – over kunst

Selfie #10: Amateur

Selfie-maand

Deze maand is DuizendDoDo’s Selfie-maand. Door dagelijks (op werkdagen) een ‘geschreven Selfie’ te maken over een stukje van wie ik ben, hoop ik je een voorbeeld te geven dat je durft te volgen. Het is heel spannend om zo openhartig en persoonlijk te worden, dus ik hoop op wat feedback (…en wat aardigheid)!

In het eerste artikel Selfie #1: Schrijver kun je teruglezen hoe het idee is ontstaan en wat ik er mee hoop te bereiken. Ik geef er ook een paar tips voor het schrijven van een dergelijk stukje. Misschien heb je er iets aan!

Selfie #10: Amateur – over kunst

Laat ik je eerst maar eens uit de droom helpen. Ik heb geen ‘verstand’ van kunst. Weliswaar heb ik zelf een blauwe maandag op de Academie in Den Haag gezeten en een groot deel van mijn leven bij uiteenlopende kunst- en cultuurinstellingen gewerkt, maar pretenderen dat ik er verstand van zou hebben gaat veel te ver.

Boerenkool met worst

Toen ik voor de artistiek directeur van het Koninklijk Concertgebouw ging werken, had ik bijvoorbeeld best iets beter op de hoogte willen zijn van het vocabulaire dat in die kringen gangbaar is, maar hé… al na een paar dagen kwam ik er achter dat hij het juist heerlijk vond om met mij over de lekkerste rookworst voor in de boerenkool te kunnen beppen. Over muziek had hij het wel met de Chailly’s en de Rostropovitch-en van de wereld…

Poppenhuizen en poffertjes

Dat ik wel een heel dierbare relatie heb met kunst komt door mijn jeugd. Mijn vader vond het heerlijk om met ons musea af te struinen. M’n vroegste herinnering is aan de poppenhuizen in het Rijksmuseum, met het trapje ervoor waar mijn pappa me aan mijn vestje vasthield om te voorkomen dat ik voorover kukelde. Ook kan ik beslist geen poffertjes eten zonder aan de reusachtige paarse stoel van Wim T. Schippers te denken. Hij stond midden jaren ’60 naast de poffertjeskraam in het Vondelpark en elke keer als we daar waren zeurde ik net zo lang tot mijn vader me optilde om er in te kunnen zitten.

Te gekke kunst

Ook de enorme hamburger van Claes Oldenburg in het Stedelijk en een waanzinnige machine die er een halfuur over deed om een klap op een pannetje te geven van Jean Tinguely staan me nog helder voor de geest. Mijn vader had vaak te gekke kunst op zijn werkkamer. Hij werkte op het hoofdkantoor van de PTT en daar was een enorm depot van moderne kunst. Ik zat vlakbij op school en kwam er regelmatig. Zo herinner ik me iets met neonlicht en bewegend gras van Jeroen Henneman en een zuil met snoeren, telefoonboeken en draaischijven van Wim T. Schippers. Dat laatste ding heb ik vele jaren later tijdens zijn tentoonstelling in het Centraal Museum in Utrecht nog eens teruggezien.

“Kouwe voeten”

Een van mijn allerdierbaarste herinneringen gaat over Salvador Dalí. In 1970 was er een overzichts-tentoonstelling van zijn werk in Boijmans Van Beuningen. Er lag een flink pak sneeuw en we moesten zeker anderhalf uur wachten voor we naar binnen konden. De hele rij stampte mee op de maat: “kouwe voeten, kouwe voeten, kouwe voeten…”

Kunst die te koop is!

Vandaag had ik een paradoxale ervaring. Ik was ik met mijn lief bij de Tefaf in Maastricht. We hadden de kaartjes van een dierbare vriendin gekregen en ik verheugde me er al dagen op om op een doordeweekse dag eens iets heel anders te doen dan werken. Lekker kunst kijken! Gewoonlijk zie je kunst in een museum, waar je je helemaal geen rekenschap hoeft te geven van de waarde van het geëxposeerde werk, je kunt er gewoon van genieten (of niet). Maar hier hing het stampvol met kunst die te koop is. Soms gewoon met een prijskaartje eraan. Vincent van Gogh, Damien Hurst, Andy Warhol, Dennis Hopper, Francis Bacon, Pablo Picasso, Jean Tinguely (…)!

Een plan…

Vanochtend vroeg stemde ik voor een gemeenteraad die vergaande bezuinigingen moet gaan doorvoeren op de zorg en onze sociale voorzieningen, en vanmiddag liep ik tussen een overvloed aan prachtige kunst, met ettelijke rode stipjes, geplakt over astronomische bedragen. Zo zag ik een foto van Edward Weston die maar liefst € 230.000,- moest opbrengen! Schoonheid, waarde en prijs blijken soms in een vreemde verhouding tot elkaar te staan. In een tijd waarin we moeten bezuinigen op zorg voor de gemeenschap, blijken sommigen nog steeds in staat (en bereid) om onwaarschijnlijke prijzen te betalen voor kunst. Een gegeven met perspectief, lijkt mij! En nu nog een plan…

Heb jij ook een verhaal over de waarde of de prijs van kunst, en over hoe je daarover soms versteld kunt staan? Ik lees er graag over in het reactieveld hieronder:

En mocht je deze Selfie met anderen willen delen via de sociale media of e-mail, dat kan door te klikken op een van deze icoontjes:

Tweet about this on TwitterShare on FacebookPin on PinterestEmail this to someone
Tags: , , ,
abonneren DoDoPost

2 reacties op “Selfie #10: Amateur – over kunst”

  1. Susan schreef:

    Fraaie selfie! Leuk dat je een nieuwe hebt gemaakt.
    Ik heb over de duurste foto ter wereld geschreven :-)
    http://susannahol.blogspot.nl/2013/07/waarom-de-duurste-foto-ter-wereld.html

Geef een reactie